het zat er al vroeg in!
Tijdens het doornemen van wat dozen op zolder kwam ik oude werkschriften tegen, uit de tijd dat ik op een middelbare meisjesschool in Kenya zat, waar ons gezin destijds woonde (lang geleden, jaren ’70) Deze school werd gerund door vrome Ierse nonnetjes. Ik was het bijna vergeten, maar mijn eerste stappen op kookgebied zette ik daar, tijdens de lessen ‘Home Economics’, bedoeld om van ons brave huisvrouwtjes te maken. We bereidden vooral baksels en taarten. Voor de werkstukken knipte ik driftig uit de Libelle’s en Margrieten, die we een paar keer per jaar per postpakket uit Nederland kregen (naast de Tina en de Donald Duck, wat keken we daarnaar uit!). Het was mijn favoriete vak!
Mijn moeder hield niet echt van koken en in ons gezin was AGV de dagelijkse kost. Toen ik op kamers ging begon ik pas écht met koken. In het begin was dat niet veel meer dan quiches, soepen of de reguliere ‘studentenprutjes’. Ik woonde echter in een huis met een paar kookfanaten en lekkerbekken en van hen heb ik toen veel geleerd.
Na mijn studie woonde en werkte ik een tijd in Griekenland, waar ik leerde om met eenvoudige ingrediënten (die daar natuurlijk superlekker smaken!) met name oven- en stoofgerechten te maken. Terug in Nederland, zeker toen ik een gezin kreeg, werd ik steeds ervarener. Ik greep ik elke gelegenheid aan om uit te pakken, op feestjes of familiedagen stond ik met liefde in de keuken. Vooral hapjes en tapas en die ovengerechten waren gewild. Ik kreeg- en verslond- steeds meer kookboeken. Ik experimenteerde, leerde en probeerde veel uit.
Een cursus van een jaar, die ik op mijn 50e bij 3-sterrenrestaurant de Librije in Zwolle volgde, was een kantelpunt: Dat was een openbaring, waar ik ontzéttend veel van heb opgestoken. Sindsdien nam mijn koken professionelere vormen aan, mijn werk als architect en stedenbouwkundige besloot ik langzaam maar zeker achter me te laten en zo mijn hobby om te zetten naar een nieuwe carrière. Ik begon een maandelijks buurtrestaurant hier in Epse. Ik caterde voor kennissen, vrienden en buurtgenoten. En sinds ruim een jaar ben ik officieel cateraar en ondernemer. Het is mijn ambitie om uit te groeien tot een rendabel, kleinschalig bedrijf. Daarvoor moet ik nog wel wat slagen maken. Als eerste staat het bouwen van een professionele keuken in de huidige schuur op de planning, die ik deze zomer hoop af te kunnen ronden. Dan kan ik opschalen en grotere hoeveelheden bereiden. De focus wil ik leggen op mijn bezorgmaaltijden, de maandelijkse tapas, en cateren op verzoek.
Uiteindelijk heb ik het in dit Corona-jaar niet eens zo slecht gedaan. De tapasmaaltijden zijn en waren een succes, en voor mijn bezorgmaaltijden krijg ik steeds meer nieuwe- en vaste- klandizie. Die wil ik vasthouden en uitbreiden. En ik denk nu al aan alle uitgestelde feestjes, jubilea en samenkomsten, (misschien deze zomer alweer?) waarvoor ik dan mijn heerlijke hapjes, lunches en buffetten kan leveren…
Kortom, van die eerste stappen bij de nonnetjes naar het nu: het was een lange weg maar ik leer nog steeds elke dag, en koken verveelt me nooit!
Wat leuk om je verhaal te lezen ex buurvrouw!
Al vroeg begonnen en nog altijd vol passie bezig.
Prachtige pr en presentatie. Dat die je ook heel knap!
Wij hebben al regelmatig genoten van je heerlijke maaltijden. Zowel samen als met familie en altijd een succes!
Ook erg fijn en bijzonder dat je altijd rekening weet te houden met complexe diëten!
Je dozen waren mij ook opgevallen. Creatief bedacht.
Ik ben benieuwd naar je nieuwe keuken.
Veel succes met alles!
Groetjes
Jozien